Leszka Snopkowskiego miłością do Wisły zaraził ojciec, który od najmłodszych lat zabierał syna na mecze „Czerwonych”. Jeszcze dwa lata temu wspominał jubileuszowy mecz z Chelsea, który miał miejsce w maju 1936 roku, a także niezwykłą atmosferę na trybunach oraz wspaniałego zwycięskiego gola strzelonego przez Antoniego Łykę.

Pierwsze piłkarskie kroki stawiał, podobnie jak większość piłkarzy, na krakowskich Błoniach. Od początku widać było, że miał nieprzeciętne zdolności i smykałkę do piłki. Będąc wychowankiem Wisły, swoje plany wiązał od zawsze z drużyną z Reymonta, w której występował od 1944 do 1961.

Marzenia o grze z białą gwiazdą na piersi przerwała wojna. Czas ten spędził, obserwując zmagania piłkarzy Wisły w konspiracyjnych rozgrywkach ligowych. Sam koszulkę drużyny spod Wawelu założył dopiero po wojnie. Debiut w pierwszej drużynie zaliczył w wieku 18 lat w 1946 roku, choć nie było mu łatwo wywalczyć miejsce w podstawowej jedenastce. Konkurencja wówczas w drużynie Wisły była ogromna, a na każdej pozycji trenerzy mieli pełnowartościowych dublerów.

Z zespołem Białej Gwiazdy wywalczył dwa mistrzostwa Polski – w 1949 oraz 1950 roku. W drużynie Wisły rozegrał 185 spotkań ligowych, ale jeśli uwzględnimy wszystkie mecze pucharowe i towarzyskie to jako wiślak stawał na murawie co najmniej dwa razy tyle. Na swoim koncie ma również występy w reprezentacji Krakowa.

Ciekawy jest fakt, że trenerzy Wisły ustawiali go na rozmaitych pozycjach, począwszy od ataku, przez pomoc, aż do obrony. Na każdej z wymienionych pozycji spisywał się znakomicie, będąc niezawodnym graczem. Nie był wysokim piłkarzem, mierzył bowiem 173 cm, ale prezentował dobre warunki fizyczne i imponował szybkością. Zasłynął z nienagannego krycia rywali Wisły. Potrafił wyłączyć z gry napastników tej klasy, co Cieślik, Brychczy, Pohl. Dziennikarze sportowi często pisali w swoich relacjach, że Snopkowski „unieruchomił” przeciwnika. Ponadto był pracowity, waleczny i bardzo zdyscyplinowany.

W 1953 roku wybrano go kapitanem Wisły i funkcję tę pełnił do końca kariery, czyli do 1961 roku. Z opaską kapitana prowadził Białą Gwiazdę w meczu z Vasasem Budapeszt z okazji otwarcia stadionu Wisły w latach 50-tych.

W ślad za panem Leszkiem poszedł syn Ryszard oraz wnuk – Sebastian. Syn występował w rezerwach Białej Gwiazdy, a po zakończeniu piłkarskiej kariery szkolił młodzież w Cracovii. Podobnie było z wnukiem, który przygodę z futbolówkę zaczynał w klubie z Reymonta, a swoje umiejętności rozwijał w drużynie rywala zza Błoń.

Leszek Snopkowski miał nie lada przyjemność, mogąc tworzyć zespół wraz z wielkimi piłkarskimi osobistościami, jakimi byli Jerzy Jurowicz, Mieczysław Gracz, Stanisław Flanek czy Józef Kohut. Sam, dzięki sercu, jakie pozostawiał na murawie, umiejętnościom i oddaniu drużynie został legendą Wisły.

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA