Adam Musiał urodził się 18 grudnia 1948 roku w Wieliczce. Piłkarskie poczynania rozpoczynał w miejscowym Górniku, skąd trafił do Wisły w 1967 roku. Z białą gwiazdą na piersi występował przez dziesięć lat, do jesieni 1977 roku. W tym właśnie czasie wyrobił sobie, wspominaną do dziś, renomę. Był ulubieńcem krakowskiej publiczności, którzy cenili go za nieustępliwość na boisku. Ponadto cechowała go solidność, waleczność i niezwykłe umiejętności piłkarskie, z którymi nie potrafili radzić sobie napastnicy klasy światowej. Piłkarza, którego miał pilnować, nie odstępował na krok. Jak wspominają kibice, miał „żelazne płuca”, w związku z czym często angażował się w akcje ofensywne.

Zdarzało mu się jednak przekraczać granice sportowej walki. Jak podkreślał pan Adam, był nerwusem i nie umiał przegrywać. Podczas meczu Pucharu UEFA z RWD Molenbeek, Musiał stanął w obronie bramkarza Białej Gwiazdy, Stanisława Goneta, którego w okrutny sposób potraktował zawodnik rywali – Koens, przejeżdżając korkami po żebrach. Wówczas obrońca Wisły, który przyjaźnił się z Gonetem, nie wytrzymał i przyłożył rywalowi. W konsekwencji Musiał obejrzał czerwony kartonik, a Biała Gwiazda w końcówce spotkania grała w osłabieniu.

W latach 1968 – 1974 był podporą piłkarskiej reprezentacji Polski, w której zaliczył 34 występy. Wraz z Kazimierzem Kmiecikiem wywalczył w 1974 roku w RFN brązowy medal Mistrzostw Świata.

W 1977 roku opuścił klub spod Wawelu i przeniósł się do Gdyni, gdzie występował w tamtejszej Arce, z którą wywalczył Puchar Polski w 1979 roku. Rok później został już piłkarzem Hereford United, gdzie spędził trzy sezony. Ostatnim przystankiem w jego karierze był Eagles Yonkers Nowy Jork, który reprezentował od 1985 do 1987 roku. Tam zakończył karierę piłkarską i postanowił zająć się szkoleniem zawodników. W 1989 roku został trenerem Wisły, a dwa lata później czytelnicy „Piłki nożnej” wybrali go Trenerem Roku. Następnym klubem, w którym przekazywał swoje umiejętności była Lechia Gdańsk oraz Stal Stalowa Wola. Obecnie Adam Musiał jest kierownikiem stadionu Wisły Kraków przy ulicy Reymonta 22.

Legendarny obrońca spod Wawelu, w czasie piłkarskiej kariery, otrzymywał nagrody będące wyrazem szacunku dla jego umiejętności. Został m.in. wyróżniony jako najlepszy piłkarz 1970 roku. Puchar ten przyznało mu „Echo Krakowa”. Ponadto został wybrany do „Jedenastki stulecia Wisły Kraków”, co świadczy o tym, iż w dalszym ciągu jego poczynania w barwach Białej Gwiazdy pamiętane są przez krakowskich kibiców.

K. Kawula
Biuro Prasowe Wisły Kraków SA