Madejski był wszechstronnym sportowcem – zanim poświęcił się piłce nożnej trenował koszykówkę, siatkówkę i szczypiorniaka. Przygodę z futbolem zaczął w 1931 roku, grając w barwach Juvenii. Co ciekawe, nie od razu zajął pozycję bramkarza – przez jakiś czas próbował swoich sił na innych pozycjach.

Wkrótce jednak okazało się, że Madejski najlepiej odnajduje się pomiędzy słupkami. Po przenosinach do Wisły szybko przebił się do pierwszej drużyny i był jej filarem przez kolejnych kilka lat. Na polskich boiskach wyrobił sobie taką renomę, że powołania do Reprezentacji otrzymywał nawet w 1938 roku, gdy oficjalnie nie grał w żadnym klubie (po rozstaniu z Wisłą, a przed dołączeniem do Garbarni). Właśnie w tym okresie Madejski wystąpił w pamiętnym meczu Polski na Mistrzostwach Świata przeciwko Brazylii (5:6 po dogrywce).

Madejski powrócił do Wisły w czasie okupacji niemieckiej, wystąpił w kilku konspiracyjnych meczach Białej Gwiazdy. Zaangażował się w działalność konspiracyjną, za co został aresztowany przez Gestapo. Spędził kilka miesięcy w celi śmierci, udało mu się zbiec w trakcie transportu.

Madejski został ponownie aresztowany w 1956 roku przez komunistyczne władze pod zarzutem… szpiegostwa. Oskarżenie było całkowicie bezzasadne, wyimaginowane, tym niemniej Madejski spędził w więzieniu długie trzy lata.

Pod koniec życia tak wspominał swoje losy: „Jestem dumny, że byłem reprezentantem Polski. Na piłkarskich stadionach ze wszystkich sił starałem się godnie walczyć o jej sławę. Nie szczędziłem wysiłku, aby trwać w boju o jej wolność podczas wojny i okupacji. Nie czułem bólu, gdy po "wyzwoleniu" więziono mnie za to, że pragnąłem być patriotą. Zapominam o goryczy, że ponad pół wieku fałszowano historię, a to przecież jest i moje życie” (cytat za Encyklopedią piłkarską Fuji – „Biało-Czerwoni”). Edward Madejski wystąpił w 64 ligowych meczach Wisły. W reprezentacji Polski zagrał w 11 spotkaniach. Zmarł 15 lutego 1996 roku w Bytomiu.

historiawisly.pl

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA