Pierwszym starciem poza Krakowem było to w Łodzi, przeciwko Klubowi Turystów. Wiślacy musieli radzić sobie bez Henryka Reymana, którego na południu kraju zatrzymały obowiązki wojskowe. Porażka 1:5 mówi sama za siebie, jak ważnym ogniwem zespołu z Krakowa była jego późniejsza legenda. Kolejny mecz krakowianie rozegrali… niecały dzień później! Tym razem brak kapitana nie był tak widoczny i Wiślacy wygrali 4:1. Na pierwsze spotkanie ligowe w historii na własnym boisku kibice Wisły musieli poczekać do 24 kwietnia 1927 roku. Rywalką krakowskiej ekipy była lwowska Hasmonea, a pierwszym strzelcem ligowego gola na wiślackim obiekcie jej snajper - Zygmunt Steuermann. Wisła nie dopuściła jednak do tego, by przegrać ligowy debiut u siebie i trzykrotnie pokonała bramkarza gości. Dwa trafienia zaliczył Józef Adamek, a wygraną przypieczętował Mieczysław Balcer.

 

Wisła prawie od początku przewodziła ligowej stawce - wszystko to za sprawą szybciej rozgrywanych meczów. W roku 1927 terminy spotkań kluby ustalały między sobą, bez konieczności dopasowania się do określonego terminu. Biała Gwiazda była do przodu o kilka kolejek. Dzięki temu wyprzedzała ŁKS i 1.FC Katowice, które do pewnego momentu rozegrały mniejszą liczbę spotkań i plasowały się za Wisłą mimo mniejszej liczbę porażek i remisów. Do historii przeszły głównie starcia z drugą z tych drużyn, słynącej ze swojej proniemieckości i brutalności. Oba pojedynki padły łupem Białej Gwiazdy, która wygrała 3:0 i 2:0. Zwłaszcza drugie starcie przeszło do historii, a Henryk Reyman nazwał go największym meczem TS Wisła w 21 latach działalności. Przy ok. 25 000 widzów Wiślacy za sprawą Czulaka i Reymana zdobywają dwa gole, a mecz zostaje przerwany w 73. minucie po tym, gdy sędzia Zygmunt Hanke z Łodzi nie uznaje gola zdobytego przez katowiczan.

 

 

Jednak nawet, gdy któryś z zespołów doganiał krakowian punktowo, nie był w stanie wyprzedzić Białej Gwiazdy ze względu na świetny bilans bramkowy. Wszystko to m.in. za sprawą najwyższej do dziś wygranej w najwyższej klasie rozgrywkowej - 15:0 z TKS Toruń. Co prawda goście przyjechali na spotkanie rezerwowym składem, gdyż najlepszych piłkarzy z Torunia zatrzymali wojskowi i zmusili do gry w militarnych mistrzostwach kraju, jednak wynik ten do dziś robi olbrzymie wrażenie. Podwójnego hat-tricka strzelił Henryk Reyman, po trzy gole dołożyli jego brat - Jan, a także Józef Adamek, dwa gole zdobył Mieczysław Balcer, a ostatnie trafienie było autorstwa Stanisława Czulaka.

 

Na trzy kolejki przed końcem Wisła mogła zapewnić sobie tytuł mistrzowski przy spełnieniu dwóch warunków: swojego zwycięstwa oraz porażki 1.FC Katowice. Na własnym boisku Wiślacy rozgromili Polonię Warszawa 7:1, a drugi warszawski klub - Legia przypieczętował ligowy triumf Białej Gwiazdy, pokonując Ślązaków aż 5:0. Już po 24 kolejkach Wisła zgarnęła tytuł, przez co nie była w stanie w pełni skoncentrować się na dwóch ostatnich spotkaniach z lwowskimi drużynami. Najpierw krakowianie przegrali z Pogonią 0:2, a na zakończenie premierowego sezonu zremisowali z Hasmoneą 2:2. Co ciekawe, ostatniego gola w tym meczu, a zarazem 94. Wisły w całych rozgrywkach zdobył Stanisław Czulak - ten sam, który otworzył worek z bramkami w pierwszym meczu z Jutrzenką.

 

 

Po ostatnim, wyjazdowym meczu, krakowianie wsiedli w nocny pociąg do swojego miasta, a następnie przeszli z dworca przez Błonia, aż na ulicę Spadzistą - prosto do domu znanego malarza i wielkiego sympatyka Białej Gwiazdy Vlastimila Hofmana, którego imię patronuje dziś dawnej ulicy Spadzistej. To właśnie w jego domu, pełnym portretów Wiślaków, odbyło się przyjęcie, na którym piłkarze świętowali swoje pierwsze mistrzostwo Polski. Królem strzelców całych rozgrywek został Henryk Reyman, którego 37 goli do dziś pozostaje niepobitym rekordem. A przecież dziś gracze Ekstraklasy mają do dyspozycji nie 24, a aż 37 kolejek!

 

Jakub Pobożniak

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA