Naprawdę nie pamiętam. Dużo ich się już przewinęło przez tyle lat grania.

 

 

W wiosce, z której pochodził mój tata, około 50 kilometrów od Osijeka. To była wielka łąka, na której bramki były albo wyimaginowane, albo z ubrań.

 

 

Pierwsze spotkanie w najwyższej klasie rozgrywek w Chorwacji. Graliśmy z Lokomotivą Zagrzeb na domowym stadionie Gradski Vrt (po polsku: „Miejski ogród”). Miałem 19 lat i po raz pierwszy wyszedłem w pierwszym składzie. Zagrałem około 50 minut i poprosiłem o zmianę, ze względu na kontuzję stopy. Prowadziliśmy 1:0, a tuż po tym jak zszedłem goście wyrównali, a pod koniec strzelili drugą bramkę i wygrali. 

 

 

Nie strzelam dużo goli, łatwiej jest je więc zapamiętać. W czasach juniorskich graliśmy w finale pewnego turnieju. Miałem okazję strzelać decydującego karnego, którego wykorzystałem zupełnie zwodząc bramkarza. 

 

„2”. Klasycznie dostawaliśmy numerki w zależności od pozycji i jako prawy obrońca byłem oznaczony dwójką.

 

 

Gdy zostałem wypożyczony do NK Sesvete do drugiej ligi chorwackiej. Był to wywiad video. Byłem bardzo zdenerwowany i czasem brakowało mi słów.

 

 

Już w czasach Osijeku. Zaprosiłem kolegów na dużą kolację. Pierwszą dużą rzeczą, jaką kupiłem sobie za dobre kilka pensji był samochód - BMW 3, którym jeżdżę do dziś.

 

 

Pierwszym idolem był Steven Gerrard, który do dziś jest dla mnie wzorem. Z obrońców zdecydowanie Alessandro Nesta - to był pan piłkarz. 

Pierwszy klub któremu kibicowałeś? 

 

Liverpool. Do dziś. 

 

 

Dobre pytanie. Pewnie wtedy, kiedy zacząłem liceum - na przełomie pierwszej i drugiej klasy. Jakie było to piwo, nie pamiętam, ale wtedy nie robiło to różnicy.

 

 

W pierwszych chwilach czułem się dziwnie. Daleko od domu, sam, w całkiem dużym mieście - na szczęście już pierwszego dnia spotkałem się z Petarem Brlekiem i Semirem Štiliciem, którzy oprowadzili mnie po Krakowie. Centrum bardzo mi się spodobało. 

 

Zawsze jest trochę dziwnie, gdy przychodzi się do nowego klubu i poznaje tylu nowych kolegów z zespołu. Pierwsze kilka dni byłem dość cicho i w zasadzie uczyłem się imion, żeby przypadkiem nikogo nie pomylić. Dzięki temu dziś jestem bardziej zżyty. 

 

 

Pierwszy cały mecz zagrałem przeciwko Wiśle Płock. Duże wrażenie zrobili na mnie kibice, do tego wygraliśmy - więc debiut uważam za bardzo udany. 

 

 

Oprócz tych słów, których nie chcę teraz wymieniać, było to „dzień dobry”, „cześć”, „dziękuję”, a z tych piłkarskich „czas” i „plecy”. Z każdym dniem jednak umiem coraz więcej. 

 

Rozmawiał Jakub Pobożniak

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA