Pierwszą piłkę dostałem od dziadka, który długo, długo grał z nami w piłkę. To były wspaniałe mecze - koledzy, brat, kuzyn, dziadek i pierwsza piłka, którą zużyliśmy do granic możliwości. 

 

 

Między sąsiadującymi domami mieliśmy spory fragment trawy, który postanowiliśmy wykorzystać - z kolegami postawiliśmy tam bramki i graliśmy od rana do wieczora. Pierwszym poważnym boiskiem było to obok Maksimira (pierwszego stadionu Dinamo - przyp. red.), na którym zawsze grają grupy młodzieżowe. Bardziej pamiętam jednak szutrowe boisko niedaleko naszego obiektu, na którym graliśmy, gdy inne grupy okupowały tamten plac gry.

 

Nie pamiętam pierwszego meczu, ale spotkanie, w którym strzeliłem pierwszego pięknego gola. Być może teraz uderzenia z 30 metrów to pestka, ale wtedy dokopać stamtąd do bramki i pokonać bramkarza - to było niesamowite. Było to na bocznym boisku Dinamo.

 

 

Pierwszy zapamiętany to ten z 30 metrów. Cała drużyna była w szoku, ja też. Miałem 10 - 11 lat i zrobiło to na mnie olbrzymie wrażenie.

 

 

Gdy dostałem się do grup młodzieżowych Dinama, od razu zostałem ustawiony na pozycji środkowego pomocnika. Jako, że koszulki dostawaliśmy odgórnie w zależności od miejsca na boisku, przypadł mi numer 8, z którym mogę grać do dziś. Przez chwilę jeszcze była „dycha”, a gdy w Dinamie oba numery były zajęte, poprosiłem o najniższy wolny numerek - i była to „14”. 

 

 

Tuż przed podpisaniem pierwszego profesjonalnego kontraktu z Dinamem pojechaliśmy na turniej, z którego wróciłem z trofeum dla najlepszego pomocnika. Te dwie okazje sprawiły, że zwrócili się do mnie dziennikarze. Byłem bardzo przerażony (śmiech - przyp. red.), zupełnie nie pamiętam już, jak wypadłem.

 

 

Gdy podpisałem kontrakt z Dinamem, byłem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Zaprosiłem swoich najbliższych przyjaciół z podwórka, z którymi zaczynałem zabawy z piłką i postawiłem kolację. Za drugą wypłatę kupiłem babci telewizor, za trzecią telewizor dostali rodzice. 

 

 

W klubie był już Zoka Arsenić, który nieco pokazał mi Rynek i okolice. Stare Miasto w Krakowie nieco przypomina Zagrzeb, więc nie odczułem dużego przeskoku, ale muszę przyznać, że centrum od razu przypadło mi do gustu. Stare kamienice, Wawel, Sukiennice - znajomi z Chorwacji dostali już wiele zdjęć i bardzo chcą tu przyjechać. Pierwszego dnia zobaczyłem też stadion - i on zrobił na mnie kapitalne wrażenie. Jest tysiąc razy ładniejszy od Maksimira. 

 

 

Gdy po raz pierwszy jechałem do bazy treningowej, byłem nieco wystraszony, a jednocześnie bardzo podekscytowany, że poznam nowych kolegów z zespołu. Na wejściu bardzo pomogli mi Zoran i Šemir Stilić, którzy tłumaczyli z polskiego i sami dla żartu uczyli mnie polskich słów. Niekoniecznie znaczyły one to, co znaczą naprawdę (śmiech - przyp. red.).

 

Był to mecz sparingowy z drużyną z pierwszej ligi. Od razu po pierwszym ataku w nogi poczułem, że gracie tu o wiele intensywniej niż w Chorwacji. Wypadłem całkiem dobrze, koledzy i trenerzy mnie chwalili. 

 

 

Rozmawiał Jakub Pobożniak

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA