Historia klubu z Konwiktorskiej
Początki klubu z Konwiktorskiej sięgają 1911 roku. Wówczas doszło do fuzji kilku szkolnych drużyn, m.in. Stelli i Merkurego. Po raz pierwszy zawodnicy pod nową nazwą wybiegli jesienią 1911 roku. 19 listopada zmierzyli się z lokalną Koroną, której ulegli 3:4. Nazwa klubu jest łacińską nazwą Polski, a umieszczenie biało-czerwonych barw na przełomie lat 1912/1913 na czarnych koszulach było odważnym posunięciem. Drużyna założona została przez Wacława Denhoffa-Czarnockiego, który był późniejszym działaczem Polskiej Organizacji Wojskowej. On jako pierwszy został kapitanem drużyny. Wśród założycieli Polonii byli m.in. przedstawiciele znanych warszawskich rodów Gebethnerów i Lothów. Pierwszy mecz w nowych barwach piłkarze Polonii rozegrali 23 lutego 1913 roku z odwiecznym rywalem Koroną, w którym tym razem pokonali rywali aż 4:0. Do 1915 roku klub prowadził działalność nieoficjalną. W czasie I wojny światowej okupanci pozwolili na zarejestrowanie klubu. Otrzymano także zgodę na wykorzystanie jedynego boiska w Warszawie – na Agrykoli.

W pierwszych rozgrywkach o mistrzostwo Polski w 1921 roku, Polonia przegrała z Cracovią, zajmując ostatecznie drugą pozycję. Wynik ten udało im się powtórzyć pięć lat później. W 1927 roku „Czarne koszule” uczestniczyły w organizacji ligi polskiej. Rok później klub zyskał własny stadion przy ulicy Konwiktorskiej. W latach 1928-1939 funkcję prezesa drużyny pełnił najbliższy współpracownik Józefa Piłsudskiego, późniejszy Wódz Naczelny Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, gen. Kazimierz Sosnkowski. Polonia cieszyła się wówczas największa popularnością wśród drużyn warszawskich, a w roku 1938 została uznaną najlepszą drużyną w kraju.

W roku 1942 i 1943 piłkarze Polonii wywalczyli tytuł konspiracyjnego Mistrza Warszawy. W powstańczych walkach życie straciło trzech przedwojennych piłkarzy z ulicy Konwiktorskiej. Zawodnicy „Czarnych koszul” ginęli także przez cały okres II wojny światowej, także w Auschiwtz oraz Katyniu . Po wojnie działalność klubu została wznowiona, a w 1946 roku zawodnicy warszawskiej drużyny wywalczyli pierwsze tzw. „Mistrzostwo na gruzach stolicy”. Obiekty Polonii przy ul. Konwiktorskiej zostały przekazane w użytkowanie młodzieżowej przybudówce PPR Związkowi Walki Młodych, który nie pozwalał piłkarzom „Czarnych koszul” na korzystanie z boiska. Polonii gościnnie udostępniono stadion Wojska Polskiego mieszczący się przy ulicy Łazienkowskiej. Rok po wywalczeniu mistrzostwa, piłkarze z Warszawy zakwalifikowali się do reaktywowanej ligi polskiej. Po długich staraniach, w 1951 roku powrócili na stadion przy ulicy Konwiktorskiej, wtedy to klub funkcjonował jako Zrzeszenie Sportowe „Kolejarz”. Oprócz nazwy, zmienione zostały barwy, z czarnych na bordowe. Zmiana ta była efektem stalinowskiej reformy sportowej. Nad klubem patronat przejęło PKP, co utrzymało się do końca PRL-u.

W 1952 roku klub odnotował spadek do II ligi. Rok później, jako klub drugoligowy, wywalczyli Puchar Polski, pokonując w finale lokalną Legię 1:0.  W 1953 roku zespół spadł do III ligi, gdzie spędził kilka sezonów. Pozytywnym akcentem był powrót do pierwotnej nazwy oraz barw. Pięć lat później drużyna powróciła na zaplecze ekstraklasy na zaledwie trzy sezony. Kolejny powrót do II ligi nastąpił po 13 latach. Lata 70. i pierwsza połowa 80. to okres balansowania klubu pomiędzy II a III ligą. Okres upadku Polonii trwał ponad cztery dekady. Dopiero po obaleniu systemu komunistycznego, w 1993 r. piłkarze Polonii powrócili, po 41 latach, do piłkarskiej ekstraklasy.

Mimo powrotu do szeregu najlepszych drużyn, „Czarne koszule” nie zdołały utrzymać się w lidze. Kolejny awans do ekstraklasy nastąpił w 1996 roku. Rok wcześniej powstał Klub Piłkarski Polonia SSA i wtedy to rozpoczął się okres największych sukcesów w historii drużyny z Konwiktorskiej. Zespół występował przez 10 sezonów w ekstraklasie, co było najdłuższą passą w historii. W 1998 r. poloniści zdobyli trzeci w historii tytuł wicemistrzowski, a w 1999 r. dotarli do półfinału Pucharu Intertoto. 2000 rok przyniósł drugie mistrzostwo, a także także Puchar ligi i Superpuchar. Rok później piłkarze z Warszawy wywalczyli Puchar Polski, ale problemy finansowe zaczęły wdawać się we znaki. W sezonach 2003/2004 oraz 2004/2005 walka o utrzymanie w lidze zakończyła się pomyślnie. W kolejnym sezonie drużyna odnotowała jednak spadek do II ligi. W kwietniu 2006 r. właścicielem klubu został Józef Wojciechowski, największy polski deweloper. W lipcu 2008 roku Polonia wróciła do Ekstraklasy w wyniku fuzji z Groclinem Dyskobolią Grodzisk Wielkopolski.
 
Polonia Warszawa

Spotkania bezpośrednie
26.09.2009 Wisła Kraków – Polonia Warszawa 2:1
03.04.2010 Polonia Warszawa – Wisła Kraków 0:1
28.11.2010 Polonia Warszawa – Wisła Kraków 0:1
29.05.2011 Wisła Kraków – Polonia Warszawa 0:2
06.08.2011 Polonia Warszawa – Wisła Kraków 1:1

K. Kawula
Biuro Prasowe Wisły Kraków SA