Trudno wyobrazić sobie funkcjonowanie klubu piłkarskiego bez własnego boiska. Tymczasem Wiślacy przez wiele lat zmagali się z takimi trudnościami. Pierwszy stadion powstał dopiero w 1914 roku na Oleandrach, służył jednak naszemu zespołowi tylko przez kilka miesięcy, do czasu wybuchu I wojny światowej. Na czas wojny Wisła zawiesiła działalność, a w 1915 roku stadion strawił pożar. 

Tym samym po reaktywacji Wisły w 1918 roku klub stanął przed ponowną koniecznością postarania się o własny obiekt. Trud organizacyjny wzięli na swoje barki działacze Białej Gwiazdy, na czele z prezesem Józefem Szkolnikowskim i sekretarzem Józefem Kopciem. Dzięki ich staraniom udało się zmobilizować odpowiednie środki finansowe i uzyskać od magistratu przydział terenu do dzierżawy pod budowę. W międzyczasie jednak drużyna rozgrywała mecze na obcych boiskach. Fakt, iż w tych okolicznościach piłkarze uzyskiwali dobre wyniki budził podziw kibiców i komentatorów. Jak barwnie opisywała ówczesna prasa, Wisła „wyciera sobą rozmaite obce kąty, ale ani się jej śni przestać istnieć chociaż inni, szczęśliwsi, równocześnie z nią nati, są już o miedzę possesionati [tj. inne ekipy powstałe w tym samym czasie już mają swoje stadiony]. Jest jak ten głodny pies włóczęga, który pokazuje kły dobrze odżywionym brytanom osiadłych w pięknych budach. Jeśli sam widok kłów nie wzbudzi dostatecznego szacunku, jest gotów zawsze wypróbować je na skórze przeciwnika, z bolesnym często skutkiem. Piłkarze zresztą sami brali udział w budowie obiektu, na przykład pracując przy stawianiu parkanu.