W tamtych czasach uczniom ówczesnego gimnazjum zakazywano gry w piłkę, groziło za to nawet relegowanie ze szkoły. Woźniak nie chciał więc, by jego nazwisko było w tym kontekście rozpowszechniane. Na boisku występował jedynie pod swoim imieniem. Zwyczaj ten przyjął się i do końca kariery napastnik Wisły był dla wszystkich po prostu Arturem.

Woźniak debiutował w drużynie w czasie, gdy wybitni napastnicy Białej Gwiazdy -  Henryk Reyman, Mieczysław Balcer czy Józef Adamek - kończyli karierę. Na Artura spadł ciężar odpowiedzialności za grę ofensywną Wisły. Zastąpił na środku ataku Henryka Reymana i podobnie jak on został dwukrotnie Królem Strzelców polskiej ligi. Ogółem w 140 meczach Artur zdobył dla Wisły 102 bramki. Niestety, nie udało mu się poprowadzić Białej Gwiazdy do Mistrzostwa Polski. Bardzo blisko tego celu było w 1939 roku, jednak rozgrywki przerwała wojna.

Woźniak był zaangażowany w działalność konspiracyjną. Uciekając przed Gestapo, trafił do Warszawy, gdzie został aresztowany w trakcie Powstania Warszawskiego. Wywieziono go do obozu Mauthausen-Gusen jako więźnia politycznego, po oswobodzeniu powrócił do Krakowa, by… ponownie zagrać w barwach Wisły. W 1946 roku szedł na czele defilady z okazji jubileuszu 40-lecia klubu – jego osoba była wówczas symbolem ciągłości wiślackich tradycji.

Po zakończeniu kariery sportowej Woźniak został trenerem. Wisłę prowadził w latach 1956-57.

Artur zmarł 31 maja 1991 roku, pochowano go na Rakowicach.

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA