Młodziana w ekipie juniorów wypatrzył Artur Woźniak - były król strzelców I ligi, który w 1956 roku pełnił rolę szkoleniowca Wisły. Debiut przypadł na spotkanie Pucharu Polski i zakończył się sukcesem, gdyż krakowianie pokonali Polonię Bytom 4:2. Nieco gorzej z Monicą na boisku wiodło się w rozgrywkach ligowych. W 1956 roku, gdy prawy obrońca meldował się na murawie, Biała Gwiazda przegrała wszystkie cztery mecze, zdobywając w nich zaledwie jedną bramkę. Co gorsza, to właśnie pośród tych spotkań znajduje się chyba najbardziej niechlubne w historii klubu - 0:12 z Legią. Mimo to Wiślacy zakończyli dość szalony sezon z dodatnim dorobkiem bramkowym, dzięki trzem bardzo okazałym zwycięstwom: 7:1 z Górnikiem Zabrze, 8:3 z Garbarnią oraz 6:0 z Zagłębiem Sosnowiec.

 

 

Fryderyk Monica był wartościowym zmiennikiem do 1959 roku, kiedy to na dobre wskoczył do pierwszego składu Wisły i reprezentacji Polski. Od tego czasu niemal w ogóle nie dochodziło do spotkań, w których brakowało piłkarza z numerem „2” na koszulce. W kadrze prawy obrońca występował do 1964 roku, notując w sumie 13 występów i załapując się na egzotyczne wówczas wyjazdy do Izraela, Szkocji oraz Grecji. Co ciekawe, przygoda Monicy z reprezentacją zaczęła się niespodziewanie. Wskutek kontuzji dwóch innych powołanych na odbywający się we Wrocławiu mecz Polska - Izrael zawodników, ówczesny selekcjoner Czesław Krug musiał dokonać szybkich roszad. Traf chciał, że względnie blisko stolicy Dolnego Śląska byli Wiślacy, którzy dzień wcześniej mierzyli się z Odrą Opole. Awaryjnie powołany Monica spisał się dobrze, a Polska wygrała 7:2. 

 

 

W przedziale lat 1959-1968 Fryderyk Monica rozegrał 206 potyczek pierwszoligowych. Byłoby ich więcej o około 20, gdyby nie jednosezonowy epizod Białej Gwiazdy w II lidze w rozgrywkach 1964/1965. Wiślacy na szczęście zdołali powrócić na najwyższy szczebel rozgrywkowy po sezonie banicji i od razu sięgnęli po wicemistrzostwo. Olbrzymia w tym zasługa krakowskiej defensywy, która umożliwiła rywalom strzelenie zaledwie 22 goli w 26 meczach! Nic dziwnego, że ówczesną „żelazną trójkę” pamięta się do dziś, a nazwiska Fryderyka Monicy, Władysława Kawuli oraz Ryszarda Budki nieobce są i młodszym pokoleniom fanów Wisły.

 

 

Kolejne lata nie przynosiły już tak dużych sukcesów ligowych, lecz krakusi rekompensowali to fanom w Pucharze Polski i Pucharze Zdobywców Pucharów. To właśnie tuż po oficjalnym europejskim debiucie, cztery dni po wyjazdowym starciu z HJK Helsinki, Fryderyk Monica zdobył jedynego gola w całej seniorskiej karierze. 24 września 1967 roku w meczu z Polonią Bytom defensor widząc niemoc swoich zmęczonych daleką podróżą z Finlandii kolegów, zdecydował się na strzał z ok. 40 metrów, a piłka o mało nie rozerwała siatki. Wyczyn Monicy podziwiany był na łamach prasy, która wskazywała jego gola jako wydarzenie, a zarazem sensację kolejki! Obrońca zrobił sobie doskonały prezent na przypadające niedługo później 30. urodziny.

 

U schyłku kariery prawy defensor nieodłącznie związany z numerem „2” grał coraz mniej, ustępując miejsca w składzie młodszym piłkarzom, lecz służąc im radą na treningu. Ostatni raz trykot z białą gwiazdą na piersi Fryderyk Monica włożył 12 października 1969 roku w wygranym starciu z Gwardią Warszawa. Potem często Wiślaka można było spotkać na trybunach, gdy kibicował klubowi, któremu poświęcił prawię połowę życia. Słynny przedstawiciel „żelaznej trójcy” zmarł nagle 17 lutego 1983 roku, w wieku zaledwie 46 lat. Pamięć o nim trwa, o czym najlepiej świadczy zawsze niezliczona liczba zniczy, jakie w święto Wszystkich Świętych palą się przy jego grobie na Cmentarzu Rakowickim. 

 

Jakub Pobożniak

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA