Piłka od małego towarzyszyła chłopcom, którzy rozgrywali osiedlowe spotkania nad brzegiem Wisły. W końcu przyszła jednak pora na poważniejsze zajęcie się futbolem. Za namową najstarszego z rodzeństwa Teofila Kotlarczyka, środkowy Jan został zawodnikiem Nadwiślana - ekipy, na której stadion rodzina Kotlarczyków miała najbliżej. Po kilku latach i najmłodszy z braci postanowił zapisać się do sekcji piłkarskiej tego samego klubu. Historia pokazuje, że to chyba właśnie na Józefa czekano. Już w pierwszym sezonie po jego przybyciu Nadwiślan awansował z C-klasy o rangę wyżej, nie przegrywając w całych rozgrywkach ani jednego meczu!

 

Działacze Wisły, poinformowani o niezwykle utalentowanej drużynie Nadwiślana, często obserwowali poczynania braci Kotlarczyków. Jako pierwszy wpadł im w oko Jan, który w wieku 22 lat zasilił szeregi Białej Gwiazdy. Gdy po dwóch sezonach pomocnik ugruntował pozycję w składzie, zwrócił się do Józefa, aby i ten spróbował swoich sił. 20-letniego wówczas piłkarza długo nie trzeba było przekonywać, w związku z czym od 1927 roku w środku pola Wisły dzielili i rządzili bracia Kotlarczykowie. Co ciekawe, łatwiejszą drogę do pierwszej jedenastki miał drugi z nich, który przed debiutem zaledwie raz wystąpił w spotkaniu rezerw. Tuż po nim zdecydowano, że młokos rozegra mecz z Warszawianką od pierwszej minuty. 

 

 

 

Premierowa potyczka wypadła bardzo przyzwoicie, a „żółtodziób” tylko raz został zrugany: w pewnej chwili Kotlarczyk otrzymał bardzo dobre podanie od Henryka Reymana, ale zamiast uderzyć z kilku metrów, próbował wjechać z piłką do bramki. Bramkarz Warszawianki udaremnił to faulem, rzutu karnego nie wykorzystał jednak Jan Reyman. Po tej sytuacji Henryk Reyman jako kapitan Wisły zbeształ Kotlarczyka słowami „mogłeś smarkaczu strzelać, a nie wjeżdżać z piłką do bramki”. W obronę młodszego brata zaangażował się Jan, który nie pozwolił, by młodzian długo rozpamiętywał tę sytuację. 

 

Co nie udało się w debiucie, powiodło się w kolejnym spotkaniu, w którym Józef Kotlarczyk strzelił dwa gole ekipie TKS-u Toruń. Wyczyn ten 20-latek kopiował w dwóch z kolejnych trzech meczów. Jan na swoją bramkę musiał czekać aż do 1928 roku, kiedy to wpisał się na listę strzelców w potyczce z… torunianami. Łącznie bracia zdobyli dla Białej Gwiazdy 18 goli. Dość zaskakującym faktem jest, iż w latach 1931-1939 żaden z braci nie cieszył się już z ani jednego trafienia. Z biegiem lat jednak rodzeństwo coraz bardziej skupiało się na defensywie i mądrym rozegraniu piłki od tyłu. 

 

 

Dwójka środkowych pomocników występowała ze sobą nie tylko w Wiśle. Jan i Józef Kotlarczykowie wspólnie zagrali w 16 reprezentacyjnych grach w latach 1931-1935. Pierwszy do kadry powołany został oczywiście Jan, a miało to miejsce w 1929 roku. Oczywiście Józef dołączył do brata… dwa lata po nim, jednak później wyprzedził Jana w liczbie rozegranych spotkań w koszulce z orzełkiem na piersi. Łącznie rodzeństwo Kotlarczyków przywdziewało trykot Polski 50 razy - z czego 20-krotnie zrobił to Jan, a 30 razy Józef. Takie są oficjalne liczby. Nie uwzględniają one jednak choćby meczów reprezentacji narodowej na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku. Tam właśnie młodszy z braci pełnił rolę kapitana kadry, która zajęła czwartą - najbardziej pechową - pozycję.

 

 

Jan Kotlarczyk zakończył karierę w wieku 33 lat w 1936 roku. Jego młodszy brat Józef zbliżał się do końca przygody z piłką nożną, gdy wybuchła II wojna światowa. Dokładnie osiem dni po jej definitywnym zakończeniu na świat przyszedł syn starszego z wiślackich braci - Tadeusz. Wydawać by się mogło, że potomek środkowego pomocnika Białej Gwiazdy będzie mógł pójść w ślady ojca, nic jednak bardziej mylnego! Tata - 20-krotny reprezentant kraju - za żadne skarby nie chciał zgodzić się na to, by Tadeusz został zawodowcem. Młodziana na stadion Wisły przyprowadził więc starszy brat, zachęcony przez… Józefa Kotlarczyka, wujka chłopców.

 

 

Gdy sprawa wyszła na jaw, było już za późno na interwencję. Tadeusz Kotlarczyk poszedł w ślady utytułowanego ojca i również zaczął występować w ekipie Białej Gwiazdy. Jeszcze gdy mały Tadek mierzył się z juniorami, nagle zmarł jego wuj Józef, którego lekarze nie zdołali odratować po rozległym zawale serca. Najmłodszy z braci Kotlarczyków w chwili śmierci miał tylko 52 lata.

 

Debiut w seniorskim zespole Tadeusza Kotlarczyka przypadł w wieku 18 lat, miesiąca i 10 dni, a „Guma” rozegrał pełne 90 minut w starciu z Polonią Bytom. Wisła przegrała ten mecz 1:3, a na zakończenie sezonu spadła do II ligi, w której kontynuator rodu Kotlarczyków w Białej Gwieździe stał się jej podstawowym piłkarzem. Przy dużym wsparciu młodego skrzydłowego, banicja Wisły okazała się tylko jednoroczna i zespół Czesława Skoraczyńskiego szybko powrócił do najwyższej klasy rozgrywkowej. Wisła rok później zgłosiła się do Pucharu Intertoto, w którym - z Kotlarczykiem w składzie - radziła sobie z takimi zespołami, jak 1. FC Kaiserslautern, Malmö, czy Inter Bratysława. Na spotkanie ze Słowakami obserwować syna dotarł Jan Kotlarczyk i niestety był to jego ostatni mecz w roli widza. Schorowane serce 20-krotnego reprezentanta Polski przestało bić nieco ponad tydzień później. 

 

Tadeusz Kotlarczyk nie zamierzał jednak rezygnować z gry i już pięć dni później wybiegł na spotkanie z niemieckim zespołem. To starcie Wisła jednak przegrała i w całych rozgrywkach grupowych musiała uznać wyższość bratysławskiego Interu. Co nie udało się w europejskich pucharach, powiodło się w krajowym czempionacie. W 1967 roku Wisła po triumfie nad Rakowem Częstochowa po latach posuchy zdobyła Puchar Polski. W meczu tym - rozstrzygniętym w dogrywce - „Guma” nie mógł zagrać ze względu na kontuzję, jednak we wcześniejszych fazach turnieju to właśnie on walnie przyczyniał się do awansów na kolejne szczeble. Wygrana ta zapewniła Wiślakom start w Pucharze Zdobywców Pucharów, w których to mieli oni okazję do zmierzenia się z HJK Helsinki oraz słynnym HSV Hamburg. W obu starciach z niemiecką drużyną Tadeusz Kotlarczyk grał od deski do deski, przecierając europejskie szlaki kolejnym pokoleniom piłkarzy Białej Gwiazdy.

 

Łącznie syn Jana Kotlarczyka wystąpił w 196 spotkaniach Wisły i zdobył 8 bramek. Co za tym idzie, przedstawiciele klanu Kotlarczyków łącznie przywdziewali koszulkę z białą gwiazdą na piersi 671 razy, a nazwisko to 26-krotnie zapisało się w sędziowskich protokołach pod rubryką przeznaczoną dla strzelców goli. Mimo wielu klanów, jakie miały okazję grać pod Wawelem, nikt bardziej nie wyśrubował rekordu występów członków jednej rodziny w wiślackich barwach. Wydaje się też, że osiągnięcie to długo nie zostanie pobite! 

 

Jakub Pobożniak

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA