Po trzech latach gry w juniorach i okazjonalnych występach w mistrzostwach A-klasy, 29 czerwca 1926 roku Skrynkowicz otrzymał okazję na oficjalny debiut. Przypadł on na wyjazdowe starcie z ŁKS-em Łódź w 1/4 finału Pucharu Polski. I już premierowe spotkanie środkowego obrońcy zakończyło się dla Wisły czystym kontem. Podobnie było i w kolejnym, półfinałowym meczu tych rozgrywek. Krakowianie zwyciężyli Ruch Hajduki Wielkie (obecnie Chorzów) 1:0 i awansowali do decydującej potyczki pierwszego w historii PP. W starciu Wisły ze Spartą Lwów postawiono jednak na zbliżającego się ku końcowi kariery Kazimierza Kaczora, który z powodzeniem zastąpił 19-latka. Biała Gwiazda pokonała lwowian 2:1 i jako pierwszy klub w Polsce wzniosła krajowy puchar.

 

Rok później z inicjatywy Wisły Kraków rozpoczęto rozgrywki ligowe, na wzór ościennych krajów. Co ciekawe, pomysł ten nie spodobał się PZPN-owi, który wyraził dezaprobatę i stanął po stronie… Cracovii - ta nie chciała przystąpić do I ligi. Wydawało się, że związkowi prominenci zdecydują się na zawieszenie piłkarzy buntującej się Białej Gwiazdy. Przekonany był o tym choćby Emil Skrynkowicz, który rozważał przejście do Tarnovii, byle tylko móc grać w futbol. Na szczęście wskutek działań innych zespołów, które poparły inicjatywę Wiślaków, PZPN ugiął się i tak rozpoczął się premierowy sezon znanych do dziś w Polsce rozgrywek.

 

W pierwszym sezonie Emil Skrynkowicz rozegrał komplet meczów i walnie przyczynił się do zdobycia przez Wisłę mistrzowskiego tytułu. Nieodłączny duet Skrynkowicz - Pychowski, będący wówczas dwuosobową formacją defensywną, pozwolił przeciwnikom na zdobycie zaledwie 32 goli w 26 spotkaniach. Dla porównania - średnia liczba straconych przez zespół goli w I lidze wynosiła 57,5 trafienia! Tak o dwójce obrońców pisał ówczesny „Przegląd Sportowy” (pisownia oryginalna): „Para Pychowski - Skrynkowicz stanowi duet, który bodaj, że ani razu w ciągu serji 28-miu gier nie został rozbity przez wstawienie gracza rezerwowego. Poszczególnie każdy z graczy tych nie przedstawia specjalnej klasy. Może nawet i jako para obrońców nie są oni w Polsce najlepsi. Tem niemniej i Pychowski i Skrynkowicz są tak świetnie wmontowani w całość drużyny, że w ciągu całych mistrzostw jedynie dwa razy, raz Warcie i raz Ł.K.S-owi udało się pokonać czerwonych dwiema bramkami różnicy. Pozostałe cztery porażki przyniosły pogromcom Wisły tylko jedną bramkę przewagi.

Pychowski należy do rzędu obrońców-taktyków: wie gdzie się ustawić, kiedy się cofnąć, a kiedy wejść w przeciwnika. Skrynkowicz jest typem obrońcy, który rozbija ataki nieprzyjacielskie więcej w dosłownem, niż przenośnem słowa tego znaczeniu. Pierwszy - mały, lekki nie dysponuje ani szybkością, ani dobrym wykopem i dlatego tylko w momentach pełni swej formy jest graczem indywidualnie pełnowartościowym. Drugi zbyt wiele jeszcze liczy na twardość swych kości, zbyt mało na głowę”.

 

 

Doskonale uzupełniająca się para doprowadziła Wisłę do tytułu również w kolejnym sezonie. To właśnie wtedy w relacjach prasowych przylgnęła do Skrynkowicza łatka „Adonisa”. Niesamowicie umięśniony i dysponujący świetnymi warunkami fizycznymi (186 cm wzrostu) gracz był obiektem westchnień damskiej części publiczności, które to panie zaczęły pojawiać się również… na treningach Białej Gwiazdy. A na nich oprócz rozwijania walorów defensywnych, Skrynkowicz ćwiczył rzuty karne. Piłkarz ten nie bał się brać na siebie takiej odpowiedzialności, dzięki czemu w trakcie trwania kariery zdobył trzy gole - wszystkie z jedenastek. Jak na obrońcę z lat 20-tych, wynik ten był naprawdę godny odnotowania, gdyż zwyczajowo defensorzy ograniczali swoje wyjścia maksymalnie do połowy boiska!

 

 

W roku 1931 Emil Skrynkowicz znalazł się w orbicie zainteresowań selekcjonera reprezentacji Polski - Stefana Lotha. 5 lipca „Adonis”, jak również… sześciu innych Wiślaków wybiegli na murawie w Rydze, mierząc się z kadrą Łotwy. Polacy pokazali rywalom miejsce w szeregu zwyciężając 5:0, a sam Skrynkowicz uznany został przez redaktorów za jednego z piłkarzy meczu. Wydawało się, że kariera w barwach narodowych stoi przed 24-latkiem otworem. Życie napisało jednak zupełnie inny scenariusz… 

 

 

Po reprezentacyjnym starciu „Adonis” rozegrał jeszcze zaledwie pięć spotkań ligowych i już nigdy nie przywdział koszulki z orłem na piersi. Już w sierpniu kibice zauważyli znaczny spadek formy podstawowego defensora. Prośby kolegów z zespołu, by Skrynkowicz poszedł na badania, spaliły wówczas na panewce, a rosły obrońca decydował się grać na własną odpowiedzialność. Działo się z nim jednak coś bardzo złego, co w derbowym pojedynku z Cracovią nie umknęło prasie.

 

Mecz z 6 września 1931 roku, przegrany przez Wisłę 1:2, był ostatnim w karierze Emila Skrynkowicza. Samopoczucie młodego piłkarza pogarszało się z dnia na dzień, aż w końcu trafił on do szpitala. Lekarze jednak bezradnie rozkładali ręce, nie umiejąc przeciwstawić się cierpieniu, jakie tajemnicza choroba sprawiała obrońcy. I choć medycy próbowali wszystkiego, wyniszczony w dwa miesiące organizm zawodnika przegrał z nierozpoznanym schorzeniem. Jak pisało „Raz Dwa Trzy”; „Zahartowany w długoletnim uprawianiu sportu organizm zgasł przedwcześnie 26 października, pozostawiając ogólny żal”. 

 

Pogrzeb dwukrotnego mistrza Polski oraz zdobywcy Pucharu Polski odbył się cztery dni później, a na Cmentarzu Rakowickim w ostatniej drodze Skrynkowiczowi towarzyszyli wszyscy koledzy z zespołu. Pojawili się tam również rywale z innych ekip, którzy także nie potrafili zrozumieć, jak choroba mogła zabrać jednego z najbardziej wysportowanych i wiecznie uśmiechniętych zawodników. I jest w tym coś strasznego, że zwany przez kibiców „Adonisem” podzielił losy swojego imiennika. W mitologii greckiej Adonis zmarł w kwiecie wieku za sprawą greckich bogów. Urodzonemu dokładnie 110 lat temu piłkarzowi Wisły również nie było dane się zestarzeć... 

 

Jakub Pobożniak

Biuro Prasowe Wisły Kraków SA