W 1927 roku po raz pierwszy w historii polskiej piłki nożnej rozgrywano mecze w ramach ogólnokrajowej ligi. Co ciekawe, kluby piłkarskie zdecydowały się na takie rozwiązanie wbrew stanowisku PZPN, który bronił starego systemu rozgrywek.  Do 1927 roku przeprowadzano mistrzostwa okręgowe, a dopiero ich zwycięzcy walczyli między sobą o tytuł najlepszej drużyny w kraju. Kluby żądały reformy, gdyż stary system szkodził rozwojowi polskiej piłki - tylko kilka spotkań w całym sezonie odbywało się pomiędzy najsilniejszymi drużynami. Większość meczów nie wzbudzała dużego zainteresowania, przez co również wpływy z biletów były na niskim poziomie. Powstanie ligi odmieniło tę sytuację.

Wisła była jednym z inicjatorów powstania ogólnokrajowych rozgrywek, wymieniano ją  też w roli  faworyta do tytułu mistrzowskiego. Piłkarze Białej Gwiazdy udowodnili, że były to jak najbardziej zasadne twierdzenia. Drużyna Wisły odniosła tak przekonujące wygrane, jak 4:1 z Legią Warszawa, 4:0 z Czarnymi Lwów, 7:2 i 15:0 z TKS Toruń, 8:2 z Warszawianką, 4:0 z Ruchem Chorzów.

Przez długi czas kroku Wiśle dotrzymywał 1FC Katowice. Emocje związane z rywalizacją pomiędzy Wisłą i 1FC podsycał fakt, że drużyna z Katowic była klubem niemieckim, przez co rozgrywki nabierały wymiaru politycznego. Kluczowym spotkaniem był bezpośredni pojedynek obu pretendentów do tytułu. 25 września Wisła wygrała na wyjeździe 2:0 (Białą Gwiazdę wspierało wtedy kilka tysięcy osób z Krakowa, a pomeczowa radość przemieniła się w manifestację patriotyczną). 1FC wciąż miał jednak matematyczne szanse na prześcignięcie Wisły, konieczne było więc „postawienie kropki na i”.

Stało się to 2 października 1927 roku. Na własnym stadionie i przy pełnych trybunach Wisła podejmowała Polonię Warszawa. Goście objęli wprawdzie prowadzenie, ale potem nastąpiła prawdziwa kanonada krakowian. Do przerwy Wisła prowadziła 3:1, po przerwie Henryk Reyman popisał się klasycznym hat-trickiem, a wynik spotkania ustalił Mieczysław Balcer. Wspaniała współpraca zawodników ofensywnych, doskonałe strzały Reymana, Balcera, Czulaka, dynamiczne akcje skrzydłowych, niezwykle solidna pomoc i obrona… 7:1 dla Wisły i nie było już żadnych wątpliwości – Biała Gwiazda mistrzem!

Jak oceniano:  „Wisła łączyła wysoki stopień umiejętności technicznych i kombinacyjny system gry (dzięki którym zespoły krakowskie i lwowskie odgrywały wówczas decydującą rolę) z przebojowością”.

źródło: historiawisly.pl
Biuro Prasowe Wisły Kraków SA